Nadat we uit de trein kwamen, stond een lange busrit op ons te wachten. De rit heeft ongeveer 10 uur geduurd. Dit kwam onder meer omdat de weg tussen twee provincies in heel slecht was, plus door de bergen rijden kost extra tijd. Nadat we aangekomen zijn, zijn we nog even door het stadje gelopen, gegeten en gaan slapen. De volgende dag zijn we naar Baisha gegaan. Tijdens de fietstocht hebben we nog snow mountain gezien. Hier zijn wij niet naar toe gegaan omdat het erg duur is en het vaak heel mistig is, waardoor je niets ziet. In het dorpje Baisha zijn we naar de fameuze dr. Ho gegaan. Dit is een mannetje van 90 jaar die mensen heeft genezen die niet meer te genezen waren. Voor ons was het vooral grappig, een verstrooid oud mannetje dat vooral ging laten zien wie er al geweest was. Wij waren volgens hem gezond omdat we slank en mooi waren. Na dr. Ho zijn we nog wat gaan rondlopen in het dorpje en wat gaan eten, om vervolgens weer terug te fietsen naar Lijiang. In Lijiang zijn we nog naar het black dragon pon park gegaan. De pond stond alleen een beetje droog, maar toch was er wel weer een mooi uitzicht daar. Na het park zijn we lekker met zijn allen naar de pizza hut gegaan (klaar met chinees eten) om vervolgens naar, volgens Steven, een club te gaan. Toen we er aankamen gingen chinezen om de beurt een soort optreden verzorgen en aan het eind ging een meisje zingen. Dit meisje ging eigenlijk zingen om te laten zien dat ze beschikbaar was en dat je een briefje naar haar kon schrijven om een nachtje door te brengen. Nadat zij had gezongen kon er gedanst worden, maar chinezen dansen nog erger dan wij. Het was dus een goeie maar aparte avond. De volgende dag zijn we naar de Tiger leaping gorge gegaan. Dit is een natuurwonder waardoor door hoogteverschil door de bergen een stroomversnelling ontstaat en het water alle kanten op klotst. Dit was erg mooi om te zien, ook al moet je er wel even 3 km voor lopen. Op de terugweg begon het te regenen, waardoor we een beetje doorweekt in een restaurantje aankwamen. Na hier te hebben gegeten kon je gaan paardrijden en varen in een bootjes. Omdat we hier niet zon zin in hadden zijn wij niet meegegaan, dit was maar goed ook, gezien het weer flink ging regenen. Van Lijiang zijn we naar Dali gereden, weer door een prachtig berglandschap. Aangekomen in Dali heeft Steve ons meegenomen naar een eetcafeetje waar we Mahjong konden leren. Na hier lekker te hebben gegeten heeft hij het ons geleerd. Gelijk was meer dan de helft van de groep al verslaafd aan dit spel. Omdat het daar ook lekker goedkoop was om lekker wat te drinken hebben we daar tot savonds te tijd doorgebracht. De volgende dag zijn we, ondanks de donkere wolken, weer op onze fietsjes geklommen. Gelukkig hebben we de hele rit mooi weer gehad en hierdoor was iedereen ook lekker verbrand, omdat we regen hadden verwacht. De fietstocht ging langs het meer en de rijstvelden rondom Dali van in totaal 40km. Ondanks we eerst aan het twijfelen waren om te gaan door het weer, zijn we heel blij dat we toch zijn gegaan want het was een hele mooie fietstocht. Na de fietstocht zijn we weer naar het eetcafeetje gegaan, wat inmiddels al onze stamkroeg was geworden om weer lekker een potje mahjong te spelen. De volgende dag konden we met een kabelbaan 4000m omhoog kunnen. Wij hebben dit niet gedaan omdat het heel mistig zag. We zijn daarom lekker door het stadje gaan lopen en weer bij ons stamcafeetje gaan zitten. Hierna hebben we wat boodschappen gedaan voor de komende twee dagen. Na nog wat te hebben gekaart bij ons hotel zijn we weer met de groep naar ons stamcafeetje gegaan om de avond weer door te brengen met mahjong.  De volgende dag was het tijd om Dali te verlaten om weer 6 uur in het busje te zitten. De eerste stop was een of ander vies chinees restaurantje, waar niemand iets durfde te eten. De tweede stop was het Stenen woud. In het stenen woud kun je tussen de rotsformaties doorlopen. Bij veel stenen hebben de chinezen iets bedacht waar het op zou moeten lijken. Wij zagen het vaak niet, of zagen er totaal iets anders in. Doordat er door het stenen woud nog best veel klimwerk aan te pas moest komen, was het zeker geen saai ritje.  Na het stenen woud zijn we doorgereden naar een ander restaurantje om vervolgens weer op de trein te stappen richting Guillin. Deze treinrit zou 18 uur duren, maar door vertraging duurde deze 1,5 uur langer.